Agnes Breteler

Apotheker Agnes Breteler van de Zuider Apotheek in Leiden: “Kritisch meedenken en concrete tips, daar heb ik wat aan”

Organisatie:
“De Zuider Apotheek is een zelfstandige apotheek. Ons team bestaat uit elf apothekersassistenten, twee bezorgers en twee apothekers. De derde mede-eigenaar is op de achtergrond aanwezig.”

Aangesloten bij het Brancheloket Apotheken sinds…
“… de start van het Brancheloket.”

Uw ervaringen met het Brancheloket Apotheken?
“Die zijn uitstekend. Als het gaat om regulier verzuim, bijvoorbeeld vanwege griep, dan geef ik de ziekmelding door en wacht even af. Is er na twee weken nog geen herstel, dan belt onze casemanager Monique Hoffmann over wat we gaan doen. Dat is voor mij een goede reminder. In de hectiek van alledag en juist wanneer er zieken zijn, denk ik er soms te laat aan omdat het werk van de afwezige medewerkers ook moet worden opgevangen. Bij sommige mensen weet ik dat het verzuim langdurig wordt. Dan sein ik Monique direct in. Vaak komt ze met interventies die ik niet zo snel zelf zou bedenken, zoals een second opinion bij een specialist of een psychologisch hulptraject. Ze weet de weg naar re-integratie goed te vinden Bij een langdurig ziektegeval heeft ze een traject uitgestippeld dat precies bij die persoon paste. Dat soort ondersteuning helpt mij enorm.”

Wat heeft u geleerd van het Brancheloket Apotheken?
“Dat ik me zakelijker moet opstellen. Er wordt veel verwacht van werkgevers op het gebied van personeel, en terecht. Maar omdat ik dicht bij onze mensen sta, vind ik het soms moeilijk de baas te zijn. Mijn gevoel kan dan een te grote rol spelen. Ik vind wel eens dat iemand zich te snel ziek meldt. Of andersom heb ik soms te veel begrip voor privéomstandigheden van een zieke medewerker. Monique wijst me daar op en geeft me concrete tips om het anders aan te pakken.”

Wat doet u zelf aan ziekteverzuimbeleid?
“Als ik zie dat iemand op z’n tenen loopt, plan ik een vrije dag in om hem of haar op adem te laten komen. Ik toon waardering als mensen zich van hun beste kant laten zien. Zoals bij de medewerkster die meedeed aan de Ramadan, ondertussen niet lekker was, en toch kwam werken. Zij mocht tijdens het Suikerfeest naar huis, hoewel dat qua bezetting eigenlijk niet kon. In drukke tijden probeer ik te laten merken dat ik me bewust ben van de werkdruk door zelf extra mee te helpen. En bij ziekmeldingen kijk ik naar de persoon: de één wil met rust worden gelaten, de ander heeft liever dezelfde dag een telefoontje. Daar pas ik mijn communicatie op aan.”